Gündemin en hararetli konusu olan başkanlık tartışmaları toplumu kıskacı altına almış bulunmakta. Herkes bir yerden bir şey söylüyor, birbirini ikna etmeye çalışıyor fakat kafalar karışık…

Ülkede ki başkanlık tartışmaları kahve siyaseti halini almış bulunmakta. Teyzelerimizin, amcalarımızın hatta çocuklarımızın dilinde başkanlık! Yahu biride demiyor ki nedir bu başkanlık? Okuyalım demiyor. Yalnızca kendini kanıtlamak adına üzerine konuşup duruyoruz. Başkanlığın getirisinin ve götürüsünün ne olduğundan çok kim evetçi, kim hayırcı ona dikkat ediliyor ne yazık ki. Hayırcıysan, vatan haini; Evetçi isen, cahil oluyorsun. Basıyoruz damgayı! Toplum olarak insanları damgalamaya olan merakımız ne zaman bitecek merak konusu doğrusu. Ülkemiz için mühim bir mesele başkanlık konusu. Araştırılıp iyice anlamaya, kavramaya harcayacağımız vakti yan komşu referandumda ne oy kullanacak acaba diye kafa yoruyoruz. Yahu ne yapacaksın bırak Ahmet amca hayır desin, Ayşe teyze evet desin. Nedir bu öfke? Saygı ve sevginin önemine atıfta bulunanlar, şimdi o o’cu olmuş, bu bu’cu olmuş diye birbirleriyle ilişiğini keser olmuş. Birlik beraberlikse eğer mesele burada da kenetlenmeli insanlar diye düşünüyorum.

Geçen bir arkadaşıma konu hakkında ki fikrini sorduğumda, tabi ki evet diyeceğim ben vatan haini miyim dedi. Şaşkın gözlerle bana doğrulttu gözlerini, sanki hayır dersem eğer yanımdan koşar adımlarla uzaklaşacakmış gibi. İnsanları toplum baskısı sarmış durumda. Her iki tarafta öylesine damgalanmış ki, ortamına göre bile fikrini değiştiren insanlar görüyorum. Bir düşünce üzerine çatışma çıkarmak bu kadar kolay olmamalı. insani değerlerimiz üzerine hangi ideolojinin üstünlüğü kabul edilebilir ki?

Yine başkanlığın konuşulduğu bir ortamda evet demesinin sebebini, Erdoğan’ı çok sevmesinden ötürü olduğunu açıklayan birisiyle karşılaştım. Saygı gösteririm tabi ki. İnsan savunduğu davayı sevgisiyle bütünleştirmeli. Fakat ciddi bir ülke meselesidir bu. Enine boyuna okumak, kararını araştırıp öğrendiklerin

doğrultusunda vermek ne kadar anlamlı olacak oysa ki. Yine evet de, ama bilerek, bilincinde olarak de yahu!

Başkanlık dendiğinde beyinlerde kan gövdeyi götürüyor. Sesler yükseliyor, sinirler zıplıyor yerinden. Siyasilerimizin bile ekran önünde birbirlerinin düşüncelerine tahammül kalmamış. Aynı partinin hem evet kesiminin hemde hayır kesiminin olması kadar doğal bir şey yoktur herhalde. Fakat bir kabullenemeyiş, sindiremeyiş söz konusu. Birlikte aynı dava üzerine kafa yoran ve koşturan kişilerin, referandum için yaptığı konuşma salonuna zorla girip gösteri yapmak ne kadar gerekli ve etik bilemiyorum. İnsan olarak saygı çerçevesinde kalamamak, bitmeyen çatışmaların daha da ilerlemesine sebep vermekten öteye gidemeyecektir. Böylesi bir ortamda kim kiminle sağlıklı bir bilgi alışverişi yapabilir? Kimse. Kim kime dum duma bir şekilde oy kullanılacak, kim neden evet veya hayır dediğini bilmeyecek. Gidişata bakılırsa eğer referandum sonucu ne çıkarsa çıksın, kararın sağlam bir zeminde alınmadığı gerçeği yadsınamayacak.

16 Nisan’a 16 gün kala, hayırla kalın!