Reklamlar;

Evet, evet. Ufak çocukların bile saatlerce ekranda takılı kaldığı meşhur görüntülerden bahsediyorum. Hatta sürekli ağlayan bazı ufaklıkların reklamlar çıktığı vakit nasıl sustuklarına şahit olmuşsunuzdur. Öyle değil mi?

Bazen Pepsi ile Coca Cola’nın bir soğuk savaş niteliği kazandığı. Mc. Donalds’ın, Burger King ile nasıl bir iç savaş halinde olduğu anlatan. Bir dondurmanın aslında insan için ne kadar da farklı hazlar uyandırdığını anlatan, reklamlar…

Nutella nasıl oldu da çikolataların babası haline geldi? Nasıl oldu da tüm gazlı içeceklerin en kralı Coca Cola oldu. Bunları hiç düşündünüz mü?

Reklamlar, kanımca  tümüyle bir ülkenin kendini pazarlama şeklidir. Dünya piyasasına. Ve düşünün ki en güçlü ülke hangisiyse onların ürünleri en kral ürün haline geliyor. E hani özgürlük!

Medyanın kendine özgü gücünü kimse inkar edemez. Artık devletler savaşmıyor, çünkü çok demokratikler! Bunun yerine gözüme gözümüze soktukları mükemmel teknolojileri ile birbirlerine çamur atıyorlar. Bu duruma ise soft power deniliyor-Yumuşacık güç- . En açıklayıcı  örneği ise sinema. Özellikle rüyalar ülkesi AMERİKA bu konuda çok gelişmiş. Kimse oturup Fransız sanat filmini izlemez. Herkes pür dikkat olmuştur ve Amerika’nın düşmanı kim bunu öğrenmek ister. Öğrenmenin yolu da çok kolaydır. Çünkü masumların en masumu, rüyalar ülkesi ABD, düşmanlarını açık ve net herkese sunmak konusunda oldukça isteklidir.

Kendi yarattığı bir düşman, düşmanı medya vasıtasıyla tüm dünyaya tanıtma ve düşmanı kabullendirme. Amerika’nın tam olarak yaptığı işte bu.  Geçmişe doğru çok ufak bir yolculuğa çıkalım. 11 Eylül saldırısının ardından yayımlanan filmleri bir göz atalım… En Büyük Korku, Yalanlar Üstüne, Syriana… Birbirine çok benzer olan bu yapımların konusu hep aynıdır ve hiç değişmez. Özgürlüğe, barışa, demokrasi ve insan haklarına değer veren Amerika ve onların huzurunu bozmaya çalışan bir grup MÜSLÜMAN terörist. Amaç aslında çok açık ve net, Tüm dünyaya Müslümanların terörist olduğuna inandırmak ve Türkiye’nin gelişimine engel olmak için çevre ülkelerde tıkanıklık sağlamak.

Türkiye’nin sınır komşularını ABD, her devletten daha çok önemsiyor. Çıkacak en ufak bir karışıklıkta atacağımız adımın farkındalar. Çünkü komşunun sorunu bizimde sorunumuz. Onlar karıştırsınlar biz uğraşalım.

Fakat şu şıralar bizimle  uğraşmaya pek vakirleri olmuyor. Çünkü, ABD’nin yeni rakibi Çin yükseldikçe yükseliyor. Amerika buna nasıl engel olacak peki? Ah! Elbette çözümü çok kolay. Asla propaganda savaşında kendini değiştirmeyen ABD aynı taktiği Çin üzerinde de kullanıyor. Nedir o taktik diyeceksiniz. Hemen bir filmle örnek vereceğim sizlere sevgili okurlarım. Filmimizin adı; Kod Adı; Olympus konusuna ise çok şaşıracaksınız! Beyaz Sarayı evet evet yanlış okumadınız mükemmel sistemle donatılmış sarayı birkaç KUZEY KORELİ terörist ele geçiriyor. Amerika zaten Ortadoğu belasıyla uğraşıyor, bu da  yetmiyormuş gibi… nereden çıktı şimdi bu Kuzey  Koreli teröristler. Al sana yeni bir düşman daha…Hangi biriyle uğraşsın bu devlet…

Şaşırmadınız değil mi?  Bakın aynı senaryoyu Türkiye’nin sınır komşuları üzerinde de oynadı. İşe yarayıp yaramadığı kısmı tartışılır fakat bir kaos yarattığı da aşikar.

ABD, artık Çin ve çevresindeki devletler üzerine doğru aşamalı bir şekilde ilerliyor, elbette bunları yaparken özgün çizgisinden asla vazgeçmiyor. Barış ve özgürlük ülkesi Amerika’nın huzurunu bozmaya çalışanlara, Trump çok sempatik cevaplar veriyor. Kuzey Kore lideri Kim-Jong Un’u çok tatlı ve zeki bir kurabiyeye benzetmesi, ardından eğer bir savaş olacaksa birçok insanın ölebileceği ihtimali üzerinde durması…Sizce de çok ironik değil mi?

Kuzey Kore ve Güney Kore arasında buz dağları ne zaman erir, Kuzey Kore’nin gülünç tehditleri ne zaman sona erer, Tramp’ın kurabiye benzetmeleri halka ne kadar inandırıcı gelir… bunlar bilinmez. Bilinen bir gerçek var; ileri de bol bol Amerika yapımı Kuzey Koreli teröristlerin bahsedileceği sinema filmlerinin vizyona gireceği ve Kuzey/Güney Kore arasındaki gerginliğin en yüksek doruklara çıkacağı bir döneme giriş yapmış bulunmaktayız.

Asıl savaş bu PROPAGANDA ve biz-ne yazık ki-  tam ortasındayız.