İnsanın insana ihtiyacı olduğu bu dünyada, karşılıklı tarafların birbirine tahammülsüzlüğü nedendir diye soramadan edemiyorum. En ufacık bir söze öfkelenen, öfkesini ise dindirmeye çalışmaktan ziyade olayları daha da büyüten insanlar için hayatı idame ettirebilmek zor olsa gerek. Çünkü bireylerin düşüncelerinin, isteklerinin, fıtratlarının ve yaratılışlarının farklılığı sayılamayacak kadar fazla. Bu fazlalıkta ise ortak bir paydada buluşabilmek zor fakat imkansız değil. Saygının, sevginin, anlayışın ve hoşgörünün insanda bulunan bu fıtrat farklılıklarını dengeleyen hatta dize getiren bir tarafının olması en güzel tarif, en güzel yol. Bunun farkında olabilmekten ziyade hayata geçirebilmek, fiili olarak mutluluğu çağrıştırıyor. Bu tarifin karşı tarafa geçişini sağlayan en temel şey ise tabii ki iletişim.

Çevremde olup bitenleri gözlemlediğim zaman insanlararası iletişimin büyük ölçüde kopuk olduğu kanısına varmadan edemiyorum. Ne yazık ki dinlemekten ziyade devamlı bir anlatma çabası hakim. İnsanlardaki sürekli bir laf yetiştirme çabası almış başını gidiyor. Anlamadan anlatmayı bıraktığımız gün daha sağlıklı ilişkiler kurabilmeyi öğreneceğiz oysaki. Bu durumun sebebi belki kendini kanıtlama çabası, belki de dikkat çekmeye çalışmak olabilir. Her şey olabilir ve belkiler çoğaltılabilir. Fakat gereksiz benlik duygusunun, sağlıklı iletişimin önüne set çektiği gerçeği yadsınamaz bir durumdur. Anlamak için değil, cevap vermek için dinliyoruz. Bunun önüne geçerek iletişimimizi kuvvetlendirdiğimiz vakit göreceğiz ki, karşılıklı ilişkilerimiz çorap söküğü gibi kolaylaşacak. Bir anne ve evladı, iki arkadaş veyahut bir çift. Evrende her kesimden ve her düşünceden insanın ortak bir paydada buluşmasını sağlayan şeydir sağlıklı iletişim. Anlayamadığı anlatan, söyleyemediğini söyleten mükemmel bir tarif. Tabii kıymetini bilene!

Özellikle aile hayatında olumsuz sonuçlara yol açan iletişim kopukluğu insanlar arasında fazlaca yer edinmiş durumda. Eşlerden birisinin morali bozuk olduğunda bir diğerinin kendisine destek olmak istemesi en doğal hakkıdır. Konuşarak paylaşımda bulunmak hem psikolojik açıdan rahatlatır. Hem de kim bilir belki bir çözüm yolu açabilir. Konuşabilmek ve sıkıntıyı paylaşabilmeyi bilmek bu denli zor olmamalı. Sıkça rastladığım bu durum özellikle erkeklerde

biraz daha fazla. Toplumun erkeğe atfettiği güçlü olma zorunluluğu, kendi derdini anlatamayan babaları meydana getirdi maalesef. Kadın konuşup halletmeyi isterken, erkeğin bundan kaçması ortamı gerginleştiriyor. Böylece aile ilişkilerinde ki kopukluk, basit bir toplum dayatması yüzünden bozulabiliyor. ‘Erkekler ağlamaz’ diye diye mutsuz ailelerin temelini atanlar, bu ailelerde yetişen mutsuz bir neslin fitilini ateşlediler. Halbuki ne basit bir eylem; İLETİŞİM!

Kimisi ise hoşlanmadığı bir durum olduğunda ortamdan kaçmayı ya da küsmeyi tercih eder. Bu bir kaçıştır. Kişi sorun çözme yöntemi olarak küsmeyi tercih edebiliyor. Buna ‘sorun çözme’ kılıfını uyduruyor. Farkında değil midir ki bu bir kaçıştır aslında. Eleştirilmekten, istemediklerini duymaktan kaçan insanlar

çözüme kavuşturabilecekleri olayları daha derinleştiriyorlar haberleri yok. Keskin düşünmekte iletişimi körükleyen sebeplerden bir tanesi. Ya hep ya hiç mantığı! iyi değilse kötüdür, paylaşmıyorsa bencildir, dürüst değilse yalancıdır. Peki nerede ara tonlar? insanları siyah ya da beyaz olarak tanımlamak ne kadar doğrudur? İki zıt kutup arasındaki düşünce ve davranışları bu şekilde değerlendirerek aradaki renkleri ve tonları yok saymak, sağlıklı iletişimin kurulamaması için yeterli bir sebeptir.

Göründüğü üzere elle tutulur bir sebep yok fakat sonuçlar hep hüsran. Bu durum epey üzücü. Yani bireylerarası köprüler kuran iletişimin hayatımızda düşündüğümüzden daha ciddi bir önemi var. Bir dünya, içinde yaşamış ve yaşayacak olan milyonlarca farklı kişilikler. Resmin bütününe bakıldığında, bu bir kaos gibi gözüküyor değil mi? fakat değil. Bu kaosu yok edecek gerçeklikler epey mevcut. Aslında mesele mevcut olmasından ziyade, mevcut olanı hayata geçirebilmekte. Nitekim bilmek ile bildiğini uygulamak arasında koskoca bir farkın olması gibi.