Aylardır konuştuğumuz gün geldi çattı, hesaplar yapıldı, kulisler yapıldı, uğraş verildi ve nihayetinde birileri yola koyuldu. Mizan günü yaklaştıkça da yolcularda ki telaş iyiden iyiye artmaya başladı. Yolcular, yolun nereye gittiğini umarız biliyorlardır! Onlara göre yol meclise çıkıyor ancak bize göre ve bilinen gerçeğe göre bu yolun sonu ya ateşe ya güneşe, ışığa, nur’a çıkıyor.
“Abbasi Halifesi Harun Reşid’i bilirsiniz. Bir de yanından hiç ayırmadığı, kimi kaynaklara göre kardeşi olduğu iddia edilen Behlül Dânâ’yı da bilirsiniz. Bir gün Behlül Dânâ’ya biraz da telaşlı bir şekilde yolda rastlayan Harun Reşid Halife O’na sorar: Behlül hayırdır ne bu telaş nereden geliyorsun? Behlül cevap verir: Cehennemden geliyorum. Halife şaşırır, biraz da alınır ama edemez, yine sorar: Ne işin vardı orada? Efendim ateş lazım olmuştu da Cehenneme gideyim biraz isteyim dedim fakat görevli Melek bana burada ateş yoktur dedi. İyice meraklanan Halife, nasıl olur? Cehennem ateş yeri değil mi diye sorunca Behlül Dânâ yüzyıllardır kulaklarımızda çınlayan o ibretlik cevabı verdi. Efendim görevli Melek burada ateş olmaz, herkes ateşini gelirken kendi getirir dedi. Bunun üzerine dehşete kapılan Halife büyük bir üzüntüyle tekrar sordu: Peki Behlül ne yapayım ki, oraya ateş götürmeyeyim? Behlûl Dânâ, hızla uzaklaşırken haykırdı: Adâlet! Adâlet! Adâlet!”
Bugün, bu yazımızda şöyle analizler yapabilirdik; Şu partinin adayının şansı bu kadar, bu partinin adayının şansı bu kadar, yolda karşılaştığımız kardeşler, ağabeyler şöyle dedi, anketler böyle dedi… Cümleyi benzerleriyle uzatmak mümkündür. Nihayetinde kimin meclise gittiğinden ziyade gidenin ne yaptığı, ne yapacağı bizim için daha önemlidir.
Bir önceki seçimi hatırlayalım, Meclise gönderdiğimiz iktidar partisinin vekilleri ne demişti? Karabük’ün girişine bir tabela asacağız, oraya vaatlerimizi yazacağız ve her birini gerçekleştirdiğimizde üzerini çizerek Halk’a vaatlerimizi yerine getirdiğimizi göstereceğiz.
Yapıldı mı?
Hayır!
Muhalefet partileri ne yaptı?
Herkes kendi köşesine çekildi, arada bir Ülkenin genel politikalarını eleştiren açıklamalar yapıldı, onların birçoğu da basın mensuplarının zorlamasıyla yapıldı.
Genel politikaları bir kenara bırakırsak Karabük özelinde birçok üzerinde konuşulması gereken konu vardı; Hastanelerin birleşmesi, kapanması, eğitimcilerin ve sağlık çalışanlarının kadroları üzerinde yapılan haksız hukuksuz uygulamalar, havaalanı, kayak merkezi, serbest bölgeler olmadı endüstri bölgeleri, ilçelere yüksekokul açılması, Huzurevi arkasına imam hatip külliyesi ve daha niceleri.
Sonra yerel seçimler yapıldı, genelin muhalefeti, yerelin iktidarı yeniden seçildi. Seçiliş o seçiliş ki oturduğu yerde çöktü kaldı adeta. Meydan kaldı ortada, yollar kaldı, parklar, köprüler, alt geçitler, kanyonlar… Daha adı konulmamış, Karabük’ün simgesi, koruma altındaki yerlerle ilgili yapılan tasarruflara burada hiç girmiyoruz, geçenlerde küçük bir ipucu vermiştik sizlere, gerekli belgeler tamamlanınca o konu üzerinde de gerekli açıklamasını yapacağım.
Peki, bunları da geçtik, bu şehrin insanının canıyla oynayan işletmelerle ilgili yaptırımda bulunan var mı? Bürokrasiye bakıyorsun herkes bürokratik ikbal peşinde, adaylık yarışında. Çevre diyorsun, hava diyorsun, su diyorsun, zehir diyorsun, ölüyoruz diyorsun…
Duyan var mı?
Yok!
Bugün halka hizmet için varız diyenlerin dün yaptığı rant kavgaları hala gözümün önünde.
Peki, bu seçmen neye oy verecek? Kime oy verecek? Dün yapılan ve yapılmayanlar ortada iken kime ve neye güvenecek oy verecek? Etrafımızda kiminle konuşsak aynı şaşkın ve kararsız tavrı görüyoruz. Yıllardır birçok seçim gördüm, yazdım, çizdim ancak bu kadar kararsız seçmenin olduğu, halkın kafasının bu kadar karışık olduğu bir seçimi son zamanlarda pek hatırlamıyorum.
Daha Ülkenin genel hâli ile ilgili tereddütlere girmedim bile. On binlerce vatandaşımızın katilinin Meclise geleceği günün hesaplarımı desem, başkanlık, eyalet, özerklik tartışmaları mı desem, ekonominin durumu ortada iken çarşı pazarın hali mi desem, dün Ergenekon, darbeci vs. derken bugün paralel-seri diye icat edilen korku imparatorluğu mu desem, bugün hala iktidar partisinin içinde yer alan vekillerin, başkanların bir biri hakkında sarf ettiği ağır ithamlar mı desem, ne desem hangisine değinsem elde kalıyor.
Evet, nihayetinde mizan günü geldi çattı, halk yine tercihini yapacak, ettiğini bulacak, layık olduğu şekliyle yönetilecek. Buna lafımız yok ama seçilip de meclise gidecek olanlara bir çift lafımız var. Bugün, tartının ayarıyla oynamak mümkündür ancak gün gelecek ve herkese lazım olacak adaletin tecelli edeceği mizan kurulacak işte o zaman ateşinizi yanınızda götürmek istemiyorsanız şifresi belli, Adalet, Adalet, Adalet…
Adalet, Adalet, Adalet…!