Görüntüleri anımsıyor olmalısınız. Belki bu haberi gazetede okuduğunuz vakit “vah vah!” diyerek serzenişte bulunmuşsunuzdur.-anlık-. Akşam haberlerinde gördüğünüzde ise zaten okumuştum diyerek kumandayla zaping turuna başlamışta olabilirsiniz. Her şey empati meselesi, öyle değil mi sevgili okurlarım?
Şimdi size bu iki görseli neden eklediğimi açıklayayım ki, meraktan ölmeyin.
İlk görseldeki cocuğun ismi Read Aşram, Suriye’den Türkiye’ye gelmişler. Henüz sekiz yaşında Read. Ailesiyle birlikte savaşın getirdiği zulümden kurtulduğu için mutlu, çocuk olduğu yaşları doyasıya yaşayabildiği için kendini özgür sayıyor belki de huzura kavuştuğunu düşünüyor. Çocuk bu hayal gücü sınırsızdır. Afganistan vatandaşı komşusu ise, bakkala gitmek için evden çıkan bu çocuğu hiç düşünmeden, kek ile kandırarak evine götürüyor. İşte bakın çocukları kandırmak ne kadar basit. –kimse asla onlar kadar saf olamaz. – Sekiz yaşındaki çocuğa bakın sekiz yaşında diyorum altını dikkatle çiziyorum. Tecavüz ederek öldürüyor. Bu sapkın, alçak kişi daha sonra çocuğu bir çöp konteynerine atıyor. Sonrada hiçbir şey olmamış gibi -bulunduğu ana dek- hayatına gayet normal bir şekilde devam ediyor. Bu nasıl bir soğukkanlılık, bu nasıl bir vahşet!
İkinci görseldeki çocuk ise 9 yaşında ve yetim, Ağrı’da yatılı Kur’an Kursunda kalıyor. Ona ilim öğreten 17 yaşında hocası ise, ufacık çocuğu kandırarak tecavüz ediyor. Çocuğu tehdit ederek kimseye söylememesini istiyor. Çocuğun açıklaması ise yürek yakıyor ‘’gidecek yerim yoktu’’.
Bu haberler sadece birkaçı…
Türkiye İstatistik Kurumu (TUİK) alınan verilere göre 11 bin çocuk cinsel istismara maruz kalıyor. Bu psikoloji ile büyüyen çocukları bir düşünün. Çocukluğunu yaşayamıyor, belki sırf bu yüzden erkenden evlendiriliyor, hem de ona tecavüz eden kişi ile! Kafanızda oluşan birey tasvirini hayal edebiliyor musunuz? Oluşan nesli ve o neslin yetiştirdiği bireyleri… Peki siz ne yapardınız? Kendinizi o durumda düşünebiliyor musunuz?
Asıl mesele toplumsal döngüye uyum sağlamak olmamalı. Tamam belli bir yaşa geldiğiniz için evlenmek istiyorsunuz, e tamam soyunuzun devamı adına çocuk yapıyorsunuz. Bu çocuğun sorumluluğunu kime veriyorsunuz peki? Sokaklara ve parklara mı?
Kendi canınızın bir parçasını kimlere emanet ediyorsunuz, lütfen bir düşünün.
Bırakın çocuklar hayal kursun, kalplerindeki temizliği, saflığı çürütmeyin… Bırakın sadece mutlu olarak büyüsünler…