Çalışıyoruz çalışıyoruz ve çalışıyoruz..
İnsanoğlu hep bir kazanç elde etme, bu uğurda hep bir koşuşturma havası içerisinde. Tarihi seyir içerisinde bakıldığında yüzyıllarca anlatılan; insanın emeği, işgücü üzerine birçok teorinin ya da düşüncenin ortaya atıldığı olmakta. Tüketimin insanlara verdiği haz duygusu örneklerden yalnızca bir tanesi. Tüketim demişken, işte tam da değinmek istediğim nokta; Günümüz toplumunda ki meta’ya duyulan yüksek dozda sahip olma isteği.
Birçoğunun en iyinin peşinde olma uğrunda kaybettikleri ahlaki ve insani davranışları, belki de dünyanın çirkinleşmesinde ki en temel sebeplerdendir diye düşünüyorum. Bir insan neden sahte parfüm üretip bunu piyasaya sürer? İnsana verecek ciddi zararlarını düşünerek hemde. Kolay ve ucuz yoldan zenginleşmeye çalışmanın tablosu ve tabii ki insanlık değerlerini hiçe sayarak!
Öylesine bir sahip olma isteği var ki maddeye insanoğlunun, bu durum insanı insana ve bir yerde de tüm etik değerlere yabancılaştıran bir tutumu beraberinde getirmekten çekinmiyor ne yazık ki. Yine gülsem mi ağlasam mı bilemediğim benzer bir haberden bahsetmek istiyorum. Cami avlusunda abdest alınan kısıma yaklaşan iki genç, çeşmenin musluklarını çalıyor. Çesmenin yeniden yapımının camiye mâl olduğu fiyat yüz lirayı aşkın, fakat çalan kişilerin o musluğu satışı bir iki liradan fazla değil. Gel de gülme! Hayret etmemek elde değil.
Yine denk geldiğim bir internet sitesinde 110.000 TL’lik bir kol saati. Kimisi saatin belki de pırlanta veya değerli bir taştan yapıldığını ileri sürebilir. Tabii ki bunu ileri sürecek ki, fiyatı meşru kılabilsin değil mi? İşte tam da anlatmak istediğim nokta burada başlıyor. Bir şeylere öylesine alışmışız ki muhakkak rayına oturmasa da ona bir kılıf bulabiliyoruz. Ne yani bir saat en fazla ne yapabilir? Herhalde saatin öylesine bir fiyata sahip olması ya da değerli bir taşla üretilmiş olması, saatin bir anda ayaklanıp yürümesini sağlayacak değil ya? Ya da dert ortağınız mı olacak yani nedir? Bu noktada günümüz toplumlarının maddeye olan düşkünlüğü her şeyin önüne geçmiş olmakta maalesef.
Bu örnekler ya da bunlara benzer duyduklarımız her olay farklı gibi görünse de aslında hepsinin ortak bir noktası var; Meta fetişizmi. Maddeye verdiğimiz önem, çağa ayak uydurmak noktasında insanın topluma karşı güçlü kılındığını ve saygı gösterildiğini hissettiriyor. Ya da kendine karşı kendinin ifadesinin bir göstergesi hazzını yaşatıyor olabilir. Fakat tüm bunların aslında insanın kendine yani özüne ne denli yabancılaştığının bir göstergesi. Maddeye sahip olabilme isteği hırsızlık gibi davranışlara itebildiği gibi, insani değerlerin anlamsızlaştırıldığı ve itelendiği bir dünyayı da beraberinde getiriyor böylece. Anlamının ve mânâsının kaybedildiği bu insan dünyası ne yazık ki sahteliklere, sahtekârlıklara gebe kalıyor.
