Özgürlük tam olarak nedir diye bir anket yapsak, elbette binlerce farklı tanımı çıkacaktır. Çünkü her bireyin özgürlük adına vereceği cevap çok başkadır. Özgürlük kimisi için rahatça nefes alıp verebilmek iken, kimisi için tüm dünyayı vizesiz gezmek olabilir.

Kişiye göre özgürlük maddi olanaklar olarak sınırlandırılabilir fakat her konuda fikrini hürce beyan etmek de sınırlandırılmamış özgürlük hakkıdır. -elbette bu hususi fikrim-

Marx için özgürlük; bir şey üretebilmek -düşünerek bir ürün ortaya çıkarabilmek- iken, liberaller özgürlüğe çok farklı bir pencereden bakabilmektedirler. Şimdi teoriler üzerine ‘özgürlük’ tanımlarını inceleyelim.

Marx özgürlüğü sınıf çatışması olarak değerlendirmektedir. Üretim araçlarına sahip olan bir bireyin özgür olacağını, ürettikleri ile özgürleşeceğini savunmaktadır. İstediğini üretemeyen bir bireyin ise; topluma yabancı bir birey olacağını, hem ürettiği metaya hem de yaşadığı topluma yabancılaşacağını düşünmektedir. Toplumun, bireyin özgürleşme adına ürettiği her şeye hazır bir toplum olacağı kanısındadır Marx.

Klasik liberaller ise özgür bir birey yalnızca toplumda yaşamakta olan mülk sahibi erkeklerdir diyor. Onlar için toplumun tamamı aynı eşitlikte değil -aynı özgürlükte de değil- yalnızca ahlaki olarak bir eşitliğe sahipler.

Onlar için özgürlük negatif ve pozitif özgürlük (sosyal liberaller) olmak üzere ikiye ayrılıyor. Negatif özgürlük, yani kişinin üzerinde kimsenin otoritesi olmadan, yapmak istediği şeyi eyleme dökebilmesi. Kişinin kendisini yönetmesi, denetlemesi ve motiflerini tamamen kendi kendine seçmesi durumu. -Devletin keyfi müdahalesinden uzakta- Somut bir şekilde o özgürlüğü hayata geçirebildiğimiz anda ise pozitif özgürlüğe geçmiş oluyoruz. ( pozitif özgürlük, sosyal liberaller tarafından savunulan bir şeyi yapabilme özgürlüğü, devletin imkan ve olanaklarından faydalanarak) pozitif özgürlüğün ön koşulu; maddiyat, bedensel yeterlilik, rasyonellik kıstasları olarak sıralanabilir.

Isaiah Berlin tarafından ortaya atılan özgürlük kavramından biri temelde ”Beni kim yönetiyor?” sorusunun cevabıyla ilişkilidir. Birey eğer bu soruya ”ben kendi kendimi yönetiyorum, verdiğim kararlar ailemin, içerisinde bulunduğum toplumun, sınıfın, geleneklerin bana dayatması olmayıp akıl süzgecinden geçirerek oluşturduğum özgün kararlarımdır” cevabını verebiliyorsa, özgür sayılır. – Bu durumda bir ideolojinin tüm dünyaya etki etmemesi ön koşulu olması gerekmektedir.-

Referandum sürecinin ardından Türkiye’min geldiği nokta aslında tam olarak  burası. Toplum henüz neyi savunduğundan neye ”evet” neye ”hayır” dediğinden bihaber. Dışarı çıktığımda savurulan düşünceler gerçekten sistem için mi?, Yoksa partiler için mi?. Tartışılır.

 Eleştirmenlerin ekranlarda halka yaptığı konuşmalar direkt olarak partilere gidiyor. E hani sistem eleştirisi? Ekranlarda siz ne diye varsınız peki, halkı bilinçlendirmek mi göreviniz, yoksa kahvehane sohbeti etmek mi.

Toplumun süreçten beklentisi çok başka, tartışılan konular çok çok başka. Hususi fikrim olarak, eğer yerleşen sistem Türkiye açısından fayda sağlayacaksa ve konjonktüre uygunsa elbette sonuna kadar desteklenmelidir. Fakat halk şuan dışarıda laiklik gitti elden, vah şeriat geliyor kaçın! Cümlelerini savurmakta. Yahu açın okuyun bakalım dünya sistemi açısından Türkiye bu şekilde ilerlerse gelişim mi elde eder, yoksa geriler mi. Oturun bunu tartışın. Kimsenin elinden bir şey alındığı falan yok.

Bence şuan yapılması gereken; Türkiye’de yaşayan  her bireyin asıl olan kültürüne, yaşayış şekline ne kadar yakın bunu düşünmesi. – Ancak bu şekilde birbirimize yaklaşabilir ve daha iyi anlayabiliriz- Yaşamakta olduğumuz kültür bize Batının küreselleşme ile dayatmış olduğu bir yaşam şeklidir.- Sonuç olarak Avrupalı bir kişinin canı lahmacun çekmez, gelgelelim Türk insanı Mcdonalds’dan vazgeçmez-. Batının öngörmüş olduğu anayasası, kuralları, yaşayış tarzı ve bunların tamamını tüm dünyaya dikte ederek kabullendirme çabası. HAYIR! Türk insanı güçlüdür, dinamiktir, yenilenmeye ve gelişime açıktır. Şimdi hayır/evet ve parti tartışmalarından ziyade, birlik içerisinde kendi kültürümüz ile harmanlanmış bir geleceğe adım atmak zamanıdır.